PL
EN
DE
DK
Tarcica obrzynana – zalety:
Materiał gotowy do użycia bez dodatkowej obróbki krawędzi. Deski łatwo się składuje, mierzy i obrabia, ponieważ mają regularne kształty. Obrzynana tarcica pozwala oszczędzić czas w warsztacie, gdyż stolarz nie musi każdej deski osobno docinać na brzegach. Ponadto brak kory na krawędziach ogranicza możliwość pojawienia się insektów lub pleśni w magazynowanym drewnie.
Tarcica obrzynana – wady:
Nieco wyższy koszt zakupu za jednostkę objętości, ponieważ proces obrzynania to dodatkowy etap produkcji (w cenie zawiera się praca oraz odpad). W wyniku odrzucenia oflisów każda deska ma też nieznacznie zmniejszoną szerokość w porównaniu z pierwotnym przekrojem kłody – choć w praktyce są to fragmenty i tak nieużyteczne w finalnych produktach. Mniejsza szerokość może czasem oznaczać konieczność użycia większej liczby desek do pokrycia dużej powierzchni, co może wpływać na koszt całościowy materiału.
Tarcica nieobrzynana – zalety:
Niższa cena w przeliczeniu na metr sześcienny, ponieważ kupujący otrzymuje całą szerokość deski wraz z oflisami, a tartak wykonuje mniej pracy. Dla osób posiadających odpowiedni sprzęt i czas, samodzielne obrzynanie może być sposobem na zaoszczędzenie pieniędzy. Tarcica z pozostawioną korą bywa również preferowana przy projektach rustykalnych czy artystycznych, gdzie celowo wykorzystuje się naturalną krawędź drewna jako element designu (np. blaty stołów z surowym brzegiem).
Tarcica nieobrzynana – wady:
Wymaga dodatkowej pracy przed użyciem w większości projektów – trzeba odciąć oflisy, aby uzyskać proste krawędzie, co generuje dodatkowy odpad i czas pracy. Deski o nieobrzynanych brzegach trudniej się składuje (nierówne stosy) i transportuje, a pomiar dokładnej szerokości użytkowej jest utrudniony. Ponadto kora na składowanym drewnie może przyciągać szkodniki lub rozwój grzybów, jeśli nie przechowuje się go w odpowiednich warunkach.
